Vanaf 1929 · Wilhelminasingel
Hotel Juliana: het levenswerk van de familie Bos
Een vijfjarig jongetje met een kussen en een schaar. Zo maakte Math Bos in 1934 de opening van de Wilhelminasingel mee. Jaren later vertelde hij erover in een kranteninterview: „Ik mocht op een kussen de schaar aanreiken waarmee de openingshandeling werd verricht.” Trots liet hij een foto zien waarop hij als kleine jongen tussen de prominenten van die dag stond.
De opening van de singel was ook voor de familie Bos van betekenis. Vader Bos was vijf jaar eerder, in 1929, begonnen met café Juliana. Het bedrijf zou uitgroeien tot een hotel en restaurant waar zowel Weerter zakenmensen als bekende Nederlanders aanschoven.
„Toen m’n vader met Juliana begon was Weert nog een dorp”, vertelde Math. De Wilhelminasingel bestond nog niet. Het adres lag aan de Penitentenwal en de boten lagen tot halverwege het Bassin afgemeerd. Het doorgaande verkeer tussen Roermond en Eindhoven reed via de Maaspoort, Maasstraat, Markt en Beekstraat naar de brug over het kanaal.
Vader Bos had volgens zijn zoon een vooruitziende blik. Hij kocht het complex aan de Penitentenwal omdat hij wist dat er ooit een doorgaande weg richting Eindhoven voor de deur zou komen. Eerst opende hij het café. Daarna kwamen er enkele eenvoudige kamers bij, waar onder anderen mensen verbleven die betrokken waren bij de bouw van de kanaalbruggen.
Met de ingebruikname van de Wilhelminasingel nam ook de bedrijvigheid in Juliana toe. Het voormalige herenhuis werd stukje bij beetje uitgebreid, totdat er twaalf hotelkamers waren. Bij het pand hoorde een grote tuin die zich over een breedte van 150 meter langs de singel uitstrekte en naar achteren doorliep tot aan de Beekstraat. Die grond werd in de loop van de tijd verkocht en met huizen bebouwd.
Een bewaard gebleven spijskaart geeft een inkijkje in wat er bij Juliana op tafel kwam. Op de omslag staat met de hand het jaartal 1934 geschreven. Onder de naam Hotel ‘Juliana’ staan H. Bos, het adres Wilhelmina Singel en telefoonnummer 189. Onderaan vermeldt de kaart de Weerter drukker H. Linskens.
Voor een ‘heele biefstuk’ met aardappelen en groenten betaalde de gast volgens de kaart één gulden. Een halve portie kostte 65 cent en een Wiener schnitzel met aardappelen en groenten één gulden vijftig. Er waren ook eenvoudiger gerechten: twee spiegeleieren met brood voor 35 cent en een broodje kaas of ham voor 20 cent. Een uitgebreide koffietafel stond voor 75 cent op de kaart.
Onder ‘Speciale aanbieding’ werd een plat du jour met soep vooraf aangeboden voor één gulden vijfentwintig. De lunch, van twaalf tot twee uur, kostte 85 cent. De drankenkaart vermeldt onder meer koffie voor 15 cent, thee voor 20 cent en Stramproyer bier voor 12 cent per glas. Naast pils en jenever konden gasten onder andere advocaat, port, limonade, kwast en Fosco bestellen.
Ook de wijzigingen op de kaart zijn bewaard gebleven: doorgestreepte namen, aangepaste bedragen en getypte aanvullingen, zoals biefstuk met brood, bouillon en oranjebitter. De drie afbeeldingen hieronder tonen de omslag, de gerechten en de dranken, inclusief deze aanpassingen.
Tijdens de bezetting moest de naam Juliana verdwijnen. Vader Bos voelde daar aanvankelijk niets voor. Volgens Math wilde hij hooguit een witte streep door de naam op de gevel trekken. Uiteindelijk gaf hij toe en werd het Hotel Bos.
In het hotel werden Duitse officieren ingekwartierd. Math vertelde over een opmerkelijke situatie: „Terwijl de officieren boven lagen te slapen, zaten verzetsmensen beneden in het zaaltje te vergaderen.”
Op 22 september 1944, de dag van de bevrijding van Weert, maakte de naam Bos weer plaats voor Juliana. Volgens het kranteninterview nam tijdens het Ardennenoffensief de Britse Secret Service zijn intrek in het hotel en bracht ook Montgomery er een bezoek.
Dat Math later het familiebedrijf zou voortzetten, was niet vanzelfsprekend. Zijn grote liefhebberij was voetbal. Als leerling van het Bisschoppelijk College mocht hij geen lid worden van Wilhelmina: voetballen buiten collegeverband was voor de studenten taboe. Toch speelde hij op zondagmorgen stiekem mee met het vierde elftal.
De professoren knepen kennelijk een oogje toe. Prefect Maas kwam ’s avonds in de studiezaal zelfs belangstellend vragen hoe er was gespeeld. Na zijn collegetijd belandde Math meteen in het eerste elftal. Als linksbuiten scoorde hij veel en mocht hij verschillende keren uitkomen voor het Limburgs elftal. Tot 1958 speelde hij in het eerste van Wilhelmina.
Ook zijn opleiding kende een omweg. Naast kook- en hotelvakcursussen in Eindhoven begon hij aan een studie MO-gymnastiek in Tilburg. Die hield hij na twee jaar voor gezien. In 1955 vertrok hij naar Groningen voor een culinaire vakopleiding. Een jaar later had hij zijn diploma.
Toen zijn vader in 1957 overleed, kocht Math de zaak. Voor het keukenwerk schakelde hij koks in. „Ik kook wel graag, maar het contact met de gasten ambieert me meer”, legde hij uit. Onder zijn leiding verschoof het accent van het hotel naar het restaurant, met bijzondere aandacht voor de zakenwereld in Weert en omgeving.
Dagelijks kwamen zakenmensen er lunchen en dineren. Ook bekende gasten vonden hun weg naar Juliana. In het interview werden onder anderen Faas Wilkes, Hans Wiegel en prins Willem Alexander genoemd. Zelfs Josephine Baker had er ooit gedineerd.
Aan klanten ontbrak het niet, maar de toekomst hield Math bezig. Er was geen opvolger en zelf kon hij zich moeilijk voorstellen te stoppen. Als het toch zover zou komen, zei hij, zou hij minstens een jaar met een grote boog om het pand heen lopen.
Zijn woorden vormden de kop boven het interview: „Ik pieker wel eens hoe het verder moet.” Ze laten zien hoe sterk Math Bos met Juliana verbonden was. Het hotel was zijn werk, maar ook de plek waar zijn eigen geschiedenis en die van zijn familie samenkwamen met een veranderend Weert.
Bron: kranteninterview met Math Bos, ‘Ik pieker wel eens hoe het verder moet’. De krantentitel en publicatiedatum zijn op het knipsel niet zichtbaar.
Foto: Collectie Weertisveranderd | WIV-2007-0678
Gepubliceerd op 28 oktober 2026
Bronnen bij dit verhaal
- Kranteninterview met Math Bos, ‘Ik pieker wel eens hoe het verder moet’. Krantentitel en publicatiedatum zijn op het knipsel niet zichtbaar.
- Spijskaart van Hotel Juliana, H. Bos, Weert. Handgeschreven jaartal 1934 op de omslag; drukwerk H. Linskens. Drie foto's aangeleverd door Bart Maes.
Verder kijken
